Πρώτη συνεδρία: Tι να περιμένεις

Θέλω να ξεκινήσω με κάτι που λέω σχεδόν σε όλους τους ανθρώπους που με τιμούν με την εμπιστοσύνη τους στην πρώτη μας συνάντηση:

Το να ξεκινήσει κανείς ψυχοθεραπεία αποτελεί γενναιότητα. Κι εσύ σήμερα είσαι γενναίος/α που είσαι εδώ.

Το λέω και από προσωπική εμπειρία. Και το πιστεύω 100%.

Η πρώτη συνεδρία ψυχοθεραπείας είναι, για τους περισσότερους, γεμάτη άγχος, ερωτήματα και αβεβαιότητα. Δεν ξέρεις τι να πεις, πώς να κάτσεις, αν «θα τα πεις σωστά». Μην ανησυχείς — είναι απολύτως φυσιολογικό.

Η αλήθεια είναι ότι η πρώτη συνεδρία δεν είναι τεστ. Είναι συνάντηση. Ένα ξεκίνημα. Ένας ασφαλής χώρος όπου μπορείς να είσαι ακριβώς όπως είσαι, χωρίς προσδοκίες ή πίεση.

Τι συμβαίνει πρακτικά

Στην πρώτη συνεδρία, ο θεραπευτής:

• Θα σε καλοδεχτεί και θα σε ρωτήσει με απλότητα ποιος/ποια είσαι.
• Θα ακούσει τι σε έφερε εκεί.
• Θα προσπαθήσει να καταλάβει — όχι να σε «αναλύσει» από την πρώτη στιγμή.
• Θα σου εξηγήσει το πλαίσιο: συχνότητα συνεδριών, διάρκεια, απόρρητο.
• Θα σου δώσει την ευκαιρία να «γνωριστείτε» θεραπευτικά, χωρίς πίεση για αποκαλύψεις.

Τι μπορείς να πεις

• Όσα νιώθεις άνετα να πεις.
• «Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω».
• «Δεν είμαι σίγουρος/η αν κάνω καλά που ήρθα».
• Μπορείς, απλώς, να είσαι εσύ.

Η θεραπεία δεν έχει σενάριο. Έχει χώρο, έχει έκφραση, έχει ελευθερία και πλαίσιο.

Η σχέση είναι το παν

Η πρώτη συνεδρία είναι η αρχή μίας σχέσης εμπιστοσύνης. Δεν κρίνεσαι. Δεν αξιολογείσαι. Εξερευνάς αν αυτός ο άνθρωπος μπορεί να σε συνοδεύσει σε μία διαδρομή. Και το ίδιο κάνει κι εκείνος.

Αν «ταιριάξετε», θα το νιώσεις. Αν όχι, και αυτό είναι ΟΚ.

Συχνές απορίες

Πρέπει να πω όλη μου τη ζωή από την αρχή;

Όχι. Θα πας με τον δικό σου ρυθμό.

Θα φύγω πιο ελαφρύς/ή;

Ίσως. Ίσως όμως νιώσεις και «ανακατεμένος/η». Είναι μέρος της διαδικασίας.

Κι αν δεν νιώσω κάτι;

Και αυτό είναι φυσιολογικό. Είναι η αρχή. Δεν είναι κατάληξη.

Προσωπικά, στη δική μου πρώτη συνεδρία ένιωσα ότι δεν έγινε τίποτα. Μόνο που ακόμη τη σκέφτομαι κατά καιρούς.

Γιατί αξίζει

Γιατί η πρώτη συνεδρία είναι ένα δώρο στον εαυτό σου. Γιατί ίσως είναι η πρώτη φορά που κάποιος σε ακούει πραγματικά. Χωρίς να σε διακόπτει. Χωρίς να θέλει να σου πει «τι να κάνεις».

Και αυτό, από μόνο του, μπορεί να είναι θεραπευτικό.

«Δεν χρειάζεται να ξέρεις πού πας. Αρκεί να είσαι διατεθειμένος να ξεκινήσεις».

Βιβλιογραφία

• Yalom, I. D. (2002). The Gift of Therapy. HarperCollins.
• McLeod, J. (2013). An Introduction to Counselling (5th ed.). Open University Press.
• Norcross, J. C. (Ed.). (2011). Psychotherapy Relationships That Work. Oxford University Press.